L’engenh d’òc e l’òme mediterranèu

, per  Caillon Dorriotz

"A mon vejaire tot comença en 1943. Aviáu alara vint ans... Eriam dins la nuèch de la guèrra que nos menaçava de lònga. Aviam pas conegut un autre periòde ont lei jornadas fuguèsson tendudas d’espèr d’aquela faiçon, aitant que despòblaba d’avenir. Perveniam ben mal a faire plaça dins nòstrei consciéncias a nòstra «causa» occitana que dins aquò podiá pas nos largar... Eriam reduches au culte dei fogals e dei tombèus, a una fèsta folclorica de baissa man, a una anodina celebracion de vertuts ancestralas, terrenalas e ben-pensadoiras.

De nòstra vertadièra tradicion, o faliá tornar plaçar tot, e aquò fuguèt lo ròtle de Simone Weil, que signèt Emile Novis dos articles dont lo fuòc brutla encara. L’evocacion de la Crosada Albigesa, aquela annada d’una autra resisténcia, restablissiá coma una beluguejanta ferida... "

Quò es aitau que Robert Lafont presentava lo trabalh de Simone Weil dins quela liurason dau Cahier du Sud de feurier de 1943. En quela fin d’annada de 2015, l’imperatiu de resisténcia, l’imperatiu d’una esperança occitanista, es totjorn fòrt.

Quilhs dos textes son estats revirats per Matiàs Gibert, autor de Translatio Studiorum e promotor d’un pensar au país, filosofic e exigent, que nos liura regularament dins sas cronicas de Jornalet.com. Emai, los a comentats dins una larja introduccion que se fai lo resson de l’apel que Simone Weil nos i transmet : "L’esperit de la civilizacion d’òc al XIIen sègle, tal coma lo podèm entreveire, respond a d’aspiracions qu’an pas desparegut e que devèm pas daissar desparéisser, emai se podèm pas esperar las satisfar."